De belangrijkste reden dat Catalonië van het moederland wil afscheiden, is het economische overwicht. Het gaat alweer om geld en belangen.
Men kan het vergelijken met het Vlaams nationalisme dat niet meer wil betalen voor anderen die het niet zo goed hebben als zijzelf.
Economisch overwicht betekent macht. Macht betekent méér invloed waarbij uit een soort sluimerend egoïsme het verlangen ontstaat tot nog meer en nog beter. Dat desnoods op kosten van de anderen.
De bekende, zogezegd democratische slogans worden dan: ook wij hebben het recht onze mening te uiten, ten volle te genieten van wat wij verwezenlijken, onze democratische rechten in concrete resultaten om te zetten … enz. Dat de anderen niet goed mee kunnen is niet onze schuld:
ze moeten het maar doen zoals wij!
Het is een natuurlijke reactie van het menselijke dier dat zoveel mogelijk in toom moet gehouden worden omdat groeiende ongelijkheden leiden tot mindere mogelijkheden wat betreft verdere economische uitbouw, sociale weerbaarheid en levenskwaliteit van hen die zich in een meer kwetsbare positie bevinden.
Tenslotte leidt dit alles tot ruzie en dikwijls ook tot strijd. De geschiedenis heeft dat genoegzaam aangetoond.
Dat vooral de Vlaamse media zich nu gedreven voor de kar van het Catalaanse referendum plaatsen, mag niemand verbazen. Ook de Vlaamse economische en politieke machthebbers willen nog meer, en bazuinen dus nog al te dikwijls uit dat iedereen het recht heeft om zich, openbaar voor zijn democratische(?) rechten uit te spreken. Dus Catalonië heeft dat recht, Schotland en … waarom Vlaanderen niet?
De nieuwsuitingen in de pers zijn dus in hoge mate een boemerang van eigen belang.
Hilaire Bodein
Antwoord:
Het is gewoon de klassieke hebzucht en de belofte van een financieel paradijs dat men in Catalonië, zen ook sommigen in Vlaanderen, voorstellen. “Men zuigt ons leeg’ is de klassieke slogan die men hier enkele jaren geleden introduceerde; handig gezien natuurlijk. Het is een ook hier toegepaste strategie. Herinner U De Wever die met een vrachtwagen vol vals geld doorheen Wallonië trok. Wansmakelijk.
Laat de armere Spanjaarden of Belgen maar stikken. Schoon is natuurlijk anders. Maar men verstopt dit egoïsme natuurlijk weg achter een mooie façade van het ‘groot ongeluk om onder dat vreemd juk te moeten leven’. En dus spiegelt men een paradijs voor van ‘morgen gaat alles zoveel beter zijn’. Platte demagogie natuurlijk.
Ondertussen kan er van een referendum de naam waardig geen enkele sprake meer zijn. De Catalaanse regering heeft gegokt en verloren. Plus punt voor haar kan misschien zijn dat ze wat meer zieltjes heeft gewonnen en denkt ooit zo in de peilingen aan een meerderheid voor haar extremistisch gedachtengoed te geraken.
Maar ook de Spaanse Partido Popular denkt ongetwijfeld zo zieltjes gewonnen te hebben. Twee opportunisten en keikoppen. Het belooft niets goeds. Op die manier afscheiden kan alleen maar leiden tot oorlog. En wie wint dan? De weduwen?
Willy Van Damme
↧
Reactie op Het Journaal over Catalonië–Propaganda door Hilaire Bodein
↧